1933.07.02 Wisła Kraków - Podgórze Kraków 10:1

Pogrom Podgórza, zupełnie niespodziewany, jest może do pewnego stopnia wynikiem osłabionego składu tego zespołu. Nie można pominąć jednak coraz bardziej poprawiającej się formy Wisły, której młody, żywiołowy atak nabiera rutyny i szlifu.

O spotkaniu, którego przebieg stał przez 90 minut pod znakiem przewagi Wisły, trudno wiele pisać. Już w 5-ej minucie po kombinacji Artur – Sołtys k – Obtułowicz, pada pierwszy punkt. Podgórze stara się zrewanżować, następuje kilka ataków, i młody bramkarz Wisły ma pole do popisu. W 18 minucie strzela po przeboju Serek – 2:0, a już w 25-ej min. po zamieszaniu podbramkowym Artur zmienia wynik na 3:0.

Podgórze jeszcze raz zrywa się do ataku, tym razem skutecznego i ze strzału Chodura uzyskuje jedyną bramkę. Następuje zmiana bramkarza Podgórza, którego obecnie zastępuje Homa. Nie zmienia to jednak szans. Artur w 31-ej min. Serek w 35, Obtułowicz w 42-ej, Artur w 45-ej uzyskują kolejno dalsze punkty.

Po pauzie Wisła atakuje w dalszym ciągu uzyskując z miejsca trzy rzuty rożne. Bramki w tym okresie padają w 12-ej min. po strzale Artura, w 42-ej min. po ślicznej główce Sołtysika z centry Sereka i wreszcie w 45-ej min. ze strzału Obtułowicza. Drużyny grały na meczu w następujących składach:

Wisła: Madejski; Pychowski, Szumilas; Kotlarczyk II. Kotlarczyk I, Bajorek; Łyko, Sołtysik, Artur, Obtułowicz, Feret.

Podgórze: Koczwara; Hausner, Kasina; Kęsek, Gamaj II, Wygas, Kowatkowski, Hodur, Mycoń, Holanda, Gamaj I.

W drużynie Wisły, która grała dobrze we wszystkich linjach, w ataku najlepszy był Artur. Sędzia p. Gauda miał łatwe zadanie. Publiczności mało.

Ze względu na doskonała formę, jaką wykazuje obok tyłowych formacyj, odmłodzony atak Wisły, mecz ten obudził ogromne zainteresowane w kołach sportowych. Przedsprzedaż biletów rozpoczyna się w piątek.

W grupie wschodniej Legja poprawiła swe szanse dzięki wygranej nad 22 p. p., Czarni wysunęli się poważnie naprzód po pokonaniu ŁKS, tak, że sytuacja poza zdobyciem przez Pogoń pierwszego miejsca, a ostatniego przez 22 p. p., jest tam dalej jeszcze niepewną.

Wisła—Podgórze 10:1 (7:1).

Nieliczni widzowie, którzy przyszli oglądać drużynę Wisły w jej pierwszem spotkaniu z Podgórzem, napewno tego nie po żałowali. Był to bezwzględnie najlepszy mecz czerwonych w bież. sezonie, a gra ich ataku chwilami musiała zaimponować nawet wybrednym znawcom piłki nożnej. Za danie Wisły było wprawdzie znacznie ułatwione, gdyż Podgórze wystąpiło w składzie osłabionym, bez kilku doskonałych graczy w tem Kreta i Brożka. Skład drużyny gości przedstawiał się nast.: Koczwara (Homa), Hausner, Kasi na WŁ, Kensek, Wygaś, Gamaj II, Kowalkowski, Hodur, Mycoń, Hlanda i Gamaj I. Wisła: Madejski, Pychowski, Szumilas, Kotlarczyk II, I, Bajorek, Feret, Obtułowicz, Artur, Sołtysik i Łyko.

Już pierwsze minuty zapowiadają grę ciekawą i interesującą, gdy dobrze usposobiony atak Wisły podciąga raz po raz pod bramkę Podgórza. W 8 min. pada pierwsza bramka strzelona przez Obtułowicza z podania Sołtysika, w 10 min. drugiego goala uzyskuje Feret (18 min.), trzeciego Artur (23 min.), po tym okresie Podgórze zmienia bramkarza. Częste niebezpieczne wypady Podgórza likwiduje dobrze obrona Wisły, groźne są skrzydła Podgórza, jeden ich wypad kończy się zdobyciem jedynej bramki przez Hodura z centry lewoskrzydłowego. Mimo to Wisła utrzymuje w dalszym ciągu przewagę i strzela przez Artura czwartą (32 min.), Fereta piątą (35 min.), Obtułowicza szóstą (43 min.) i Artura siódmą (45 min.) bramkę. Po przerwie Wisła początkowo osiada na laurach, gra jest więcej ospałą, atak czerwonych wykazuje mniej energji. Dopiero pod koniec ożywia się tempo. Trzy ramki padają w 18 min. ze strzału Artura, w 43 min. przez Sołtysika i w 45 min. przez Obtułowicza.

Na wyróżnienie zasługują z drużyny Podgórza obrońcy, Kowalkowski i Hodur, zaś w Wiśle trudno wyróżnić kogokolwiek, cała drużyna bez słabych punktów. Sędziował dobrze p. Gauda.

Podgórze zaprezentowało się w spotkaniu tem b. słabo, to też Wisła miała ułatwione zadanie, górując bez przerwy nad przeciwnikiem.

Należy zaznaczyć, że po zmianie stron zwycięzca nie wysilał się już zbytnio, mimo to w tym okresie gry zdołał uzyskać cztery bramki.

Od pierwszej minuty gry zaznacza się przewaga Wisły, której szybki. atak podsuwa się ciągle pod bramkę przeciwnika, zdobywając w równych okresach siedem bramek ze strzałów: Artura (3), Obtułowicza (2), Łyki i Serety po jednej. i T

Honorowy punkt dla Podgórza zdobywa w tym okresie Gauda.

W. drugiej , połowie Wisła atakuje nadal i zdobywa jeszcze cztery bramki przez Artura, Obtułowicza i Sołtysika, Spotkanie nie należało do interesujących wobec przygniatającej przewagi Wisły.

Widzów około 1000 osób.

4-ma rezerwowymi (brak Otfinowskiego, Kreta, Broszka i Ściborowskiego) Podgórzem, który w niczem nie przypominał zespołu, który pokonał Wartę poznańską 2:0, oraz wysedł z Cracovia 3:4. Młody napad Wisły pod kierunkiem doskonałego Artura dał poprostu dawno niewidziany koncert piłkarskiej gry kombinacyjnej, obfitującej w celowe, precyzyjne i skutecznemi strzałami poparte zagrania. Wogóle wszystkie linje gospodarzy były świetne, a młodziutki bramkarz Madejski nieco stremowany zapowiada się całkiem dobrze, Bramki strzelali Artur 4, Obtułowicz 3, Faret 2 1 Sołtysik 1. zaś dla Podgórza Chlanda. Sędziował p. Gauda. Widzów z powodu równoczesnego meczu Cracovia-Garbarnia tylko około 1000.

Rekordowa wygrana Wisły.

Wisła - Podgórze 10:1 (7:1).

Dla przykładu weźmy jeden z ostatnich meczów ligowych: Wisła–Podgórze 10:1. Wysoki wynik, niebywałe zwycięstwo drużyny jednej nad drugą, daje asumpt tym reporterom nie do zachwytu nad formą, nad wysiłkiem jednego zespołu, ale daje pole do zrabowania całego wysiłku zwycięzców, do rzucania inwektyw na przeciwników Wisły, iż mieli graczy upitych, że umyślnie wystąpił osłabiony, bez kilku zawodników; krótko mówiąc, celowo się podłożył.

Taki reporter — prawdziwa parszywa owca dziennikarska — nie tylko, iż nie mając żadnych dowodów, nie może wystąpić z otwartemi zarzutami, boby się naraził na skargę sądową i dlatego ubiera całą tę rzecz "na wesoło", w różne ogólniki, domyślniki, byle tylko zohydzić klub i osoby mu nie miłe, nie pytając i nie zdając sobie sprawy, iż zohydzając sport, szkodzi przedewszystkiem sobie samemu, bo ogół, czytając w sporcie same brudy tylko, zacznie od tego sportu się odwracać i w końcu go znienawidzi i… w końcu nie będzie już o nim co pisać.

W przyszłości przeto nie ograniczymy się do tej notatki, ale ogłosimy imiennie autorów tych notatek i oddamy ich pod pręgierz opinii publicznej. W sprawie zaś poruszonego przez nas meczu Wisła–Podgórze od zarządu pierwszego z tych klubów otrzymaliśmy następujące pismo z prośbą o zamieszczenie:

Po ostatnich zawodach naszej drużyny ligowej z K. S. Podgórze ukazało się w kilku pismach codziennych parę notatek, których treść, ujęta w ogólnikach, mogłaby rzucić pewne podejrzenie na prawidłowość uzyskania przez naszą drużynę zaszczytnego wyniku. Nasza dotychczasowa działalność, dobrze znana w sporcie polskim, wolna zawsze od jakichkolwiek zarzutów, gdy chodzi o uczciwą walkę na zielonej murawie, jest dostateczną rękojmią normalności każdej naszej imprezy sportowej i zwalnia nas od obowiązku podejmowania jakiejkolwiek polemiki na ten temat. Autorów tych notatek, pragnących zrabować naszej drużynie jej cenny wysiłek przez rzucanie ogólnikowych podejrzeń, a uchylających się od odpowiedzialności sądowej przez brak wystąpienia męskiego, jawnego, bez podania jakichkolwiek dowodów, uważać musimy za zwyczajnych tylko oszczerców. —

List ten zawiera cały szereg zarzutów pod adresem Towarzystwa Sportowego „Wisła" oraz członków naszej redakcji i to nie niesprawdzonych tak, że dziwić się należy, iż mogło się znaleźć w Polsce pismo, mające czelność je opublikować.

Przeciwko autorom tego pisma wniesiono skargę sądowa.

Niezależnie od powyższego Zarząd Towarzystwa Sportowego Wisła zwrócił się do Ligi PZPN z prośbą o przyspieszenie zbadania sprawy, wyciągnięcia konsekwencyj wobec autorów pisma, jak i Klubu Sportowego „Garbarnia".

Dla wyjaśnienia informujemy, że Klub Sportowy „Garbarnia" zarzucał w tem piśmie, iż bramkarza Podgórza Koczwarę specjalnie wprowadzono w stan nietrzeźwy, chcąc w ten sposób osłabić jego grę, że najlepsi gracze Podgórza Otfinowski, Kret i w. in. tylko na skutek tajemniczych machinacyj nie wzięli udziału w meczu Wisła Podgorze, że wreszcie wynik tegoż meczu (10:1 dla Wisły) nie został osiągnięty w sposób zgodny z zasadami sportowemi, lecz został uzyskany na skutek pobocznych zabiegów osób zainteresowanych.

Rozumiemy, iż brukowiec krakowski pragnie przez to tworzenie sensacyj powiększyć sobie koło czytelników, ale myli się, bo nie łatwo znaleźć kogoś, coby szedł na lep ordynarnych i kłamliwych łgarstw.

Opinję Tow. Sport. „Wisła", traktującego autorów zarzutów jako zwyczajnych oszczerców, już poznaliśmy z pisma wystosowanego do nas przed tygodniami, obecnie zaś dla ilustracji co warte są zarzuty stawiane przez autorów listu K. S. „Garbarnia" i publikującego je „Expressa Ilustrowanego", zamieszczamy narazie nast. oświaczenia zainteresowanych osób:

W związku z wczorajszym artykułem w jednym z dzienników krakowskich prosiłbym o łaskawe umieszczenie w Ich poczytnem piśmie mego sprostowania:

Nieprawdą jest jakobym od kogokolwiek pobrał pieniądze i z tego tytułu nie brał udziału w zawodach przeciw T. S. Wisła. Prawdą natomiast jest, że grać nie mogłem z powodu osłabienia i niedyspozycji, co każdemu człowiekowi, a więc i zawodnikowi przydarzyć się może. Przeciw oszczercom zwracam się na drogę sądową, nie mogąc niestety inaczej reagować na ubliżające memu honorowi brednie i bajki niegodne ich autorów.

Z poważaniem

kap. 1. Drużyny K. S. Podgórze.

Brożek Stanisław

Kraków, 11 sierpnia 1933.

W związku z artykułem „Przekupstwo kwitnie w drużynach ligowych", zamieszczonym w Expressie Ilustrowanym z dn. 12 sierpnia 1933 Nr. 222 proszę o łaskawe zamieszczenie w Ich poczytnem piśmie mego oświadczenia nast.:

Nieprawdą jest, jakobym wystąpił do zawodów Wisła Podgórze w dn. 2 lipca 1933 r. w stanie opilstwa, Zarzut ten niegodny sportowca piętnuję. Nieprawda jest, jakoby ktokolwiek w „Ilustrowanym Kuryerze Codziennym" straszył mnie lub wpływał na mnie kiedykolwiek utratą posady w związku z moją grą w piłkę nożną lub wogóle uprawianiem sportu, a więc tem bardziej nie mogło być mowy o tem w związku z meczem Wisła-Podgórze w dn. 2 lipca 1933 г.

Nieprawdą jest, jakoby spotkał mnie w drodze na mecz Podgórze Wisła w dn. 2 lipca 1933 r. inż. Krautwirth, jadący wózkiem. Posiadam bowiem świadka, który jechał wraz ze mną z Podgórza tramwajem na powyższe zawody i w czasie mej drogi na powyższy mecz nie spotkaliśmy zupełnie inż. Krautwirtha i tem samem nie mogliśmy zamienić z nim żadnych słów.

Dodatkowo pragnę wyjaśnić, iż gracz Wisły Kotlarczyk Jan z okazji pobytu na zawodach Liga Wschód Liga Zachód w Warszawie w dn. 29 czerwca 1933 r., dowiedziawszy się, iż gracz Podgórza Kret wyjeżdża na ćwiczenia dywizji do Rybnika, zawiadomił mnie o tem lojalnie, abyśmy się starali o jego przyjazd na mecz Wisła Podgórze w dn. 2 lipca 1933 r. O fakcie powyższym zawiadomiłem członków zarządu K. S. Podgórze pp. Hausnera i Banacha,

Koczwara Mieczysław.

Kraków, 12 sierpnia 1933 г.

W odniesieniu do artykułu zamieszczonego w nr. 222 Expressu Ilustrowanego" z dn. 12 sierpnia 1933 p. t. „Przekupstwo kwitnie w drużynach ligowych", stwierdzam niniejszem, iż nieprawdą jest, jakoby p. Wacław Sechorz, współpracownik zakładów zakładów graficznych I. K. C. opowiadał mi treść jakiejkolwiek rozmowy toczącej się jakoby w w gmachu „I. K.C" na temat zawodów Wisła Podgórze, natomiast prawdą jest, że p. W. Sechorz żadnej podobnej rozmowy mi nie opowiadał.

Wilczkiewicz Eugenjusz.

Kraków, 13 sierpnia 1933 г.

W odniesieniu do artykułu zamieszczonego w Expressie Ilustrowanym z dn. 12 sierp. nieprawdą jest, jakobym był świadkiem żynach ligowych", stwierdzam niniejszem, że nieprawdą jest, jakobym był świadkiem rozmowy na temat zawodów Wisła Podgórze, toczącej się jakoby przed powyższym meczem w gmachu „I. K. C.", jak również nieprawdą jest, że przebieg jakiejkolwiek rozmowy na ten temat opowiadałem p. Eugenjuszowi Wilczkiewiczowi, natomiast prawdą jest, że nie brałem udziału i nie byłem świadkiem żadnej podobnej rozmowy i nie opowiadałem żadnej rozmowy dosłownie p. Wilczkiewiczowi.

Kraków, 14 sierpnia 1933.

Wacław Sechorz.

Przez długi czas Czytelnicy nasi byli świadkami, jak pewien krakowski organ brukowy z całą furją i zaciętością, godną lepszej sprawy walczył w obronie podniesionych przez siebie i Klub Sportowy Garbarnia zarzutów z okazji meczu w dn. 2 lipca Wisła - Podgórze 10:1. Zarzuty te wysunięto bez jakiegokolwiek przeprowadzenia nań dowodu, zeszkalowano przytem niewinnych zawodników, zainteresowane kluby i wiele osób.

Z inicjatywy Tow. Sport. Wisła zajęła się podniesionemi zarzutami Liga PZPN, która przez swój Wydział gier i dyscypliny oraz specjalną komisję, wysłana do Krakowa, zbadała cały materjał.

Wyniki jej po żmudnem przeprowadzeniu dochodzeń podała nam w dniu 20 bm. Liga PZPN komunikatem za I. 1115,33. Oto treść jego:

W związku z meczem Wisła - Podgórze w dniu 2 lipca 10:1 KS Garbarnia wystąpił z szeregiem zarzutów, kwestjonujących wynik meczu. Skrupulatnie przeprowadzone w tej sprawie dochodzenie przez W. G. i D. Ligi PZPN wykazało bezpodstawność wszystkich zarzutów Garbarni przeciwko Wiśle.

Wobec tego Zarząd Ligi na posiedzeniu w dniu 19 bm. na wniosek W. G. i D. postanowił ukarać Zarząd KS Garbarnia, za niewłaściwą treść pism skierowanych do władz piłkarskich, za podawanie zarzutów w formie faktów bez uprzedniego ich stwierdzenia, a w następstwie tego w formie wyrządzającej szkodę sportowi piłkarskiemu, a w pierwszym rzędzie godzącej w dobre imię Ligi, za dopuszczenie do publikowania zarzutów w prasie przed ukończeniem dochodzeń przez władze piłkarskie grzywna zł 200 (dwieście), zawiadomić o powyższem zainteresowane kluby i wydać odpowiedni komunikat prasowy.

Ze sportowem pozdrowieniem: Sekretarz honorowy: (-) R. Mosin i prezes: (-) Dr Żołędziowski, płk.".

Tyle mówi suchy komunikat. Dla nas, dla szerszego ogółu i społeczeństwa sportowego ma on jednak jeszcze inne znaczenie, znaczenie bez porównania donioślejsze. Jest on potępieniem tych pismaków brukowych, którzy dla brudnej, bo obliczonej na krótkotrwały efekt sensacji, puścić się usiłowali na oplwanie niemiłych im klubów, niemiłych im osób, aby za cenę ich oszkalowania podnieść upadającą poczytność brukowego pisemka.

Słusznie też wypowiedział się w tej sprawie warszawski "Kurjer Poranny" w Nr. 293 z dn. 22 bm. w artykule p. t. Oszczerstwo przykładnie ukarane. Decyzji tej należy gorąco przyklasnąć, a jedno tylko zarzucić: kara jest zbyt niską. Szkalowanie "przeciwnika" stało się tak modne ostatnio w sporcie polskim, że tylko maksymalne wysiłki związków oraz bardzo wysokie kary nakładane na oszczerców mogą przeciąć nić rozwielmożniającego się łajdactwa".

Głośna swego czasu sprawa niesłychanych zarzutów, skierowanych przez klub krakowski „Garbarnia" przeciwko Tow. sportowemu Wisła w lipcu br. została ostatnio przez Zarząd Ligi PZPN definitywnie załatwiona. W tej sprawie zarząd Ligi ogłosił w piątek specjalny komunikat nast. treści:

W związku z meczem ligowym Wisła Podgórze (10:1) w dniu 2 lipca, zarząd K. S. Garbarnia wystąpił z szeregiem za rzutów, kwestjonujących wynik meczu. Skrupulatnie przeprowadzone w tej sprawie przez wydział gier i dyscypliny Ligi dochodzenia wykazały bezpodstawność wszystkich zarzutów Garbarni przeciwko Wiśle. Wobec tego zarząd Ligi na swem ostatniem posiedzeniu w dniu 19 bm. na wniosek wydziału gier i dyscypliny postanowił ukarać zarząd K. S. Garbarnia, w myśl obowiązujących przepisów, grzywną pieniężną 200 zł za niewłaściwy ton i treść pisma skierowanego do władz piłkarskich, za podawanie zarzutów w formie faktów, bez uprzednego ich stwierdzenia, w formie wyrządzającej szkodę sportowi piłkarskiemu, a w szczególności godzące w dobre imię Ligi piłkarskiej, za dopuszczenie do opublikowania w prasie treści swego listu przed ukończeniem przez władze piłkarskie dochodzeń".

Jak więc widzimy, przykra ta sprawa, w której Garbarnia wysunęła niesłychane rzuty przekupstwa graczy przez jeden z najbardziej zasłużonych klubów ligowych, została wreszcie ukończona przy jednoczesnem stwierdzeniu u autorów listu chęci wyrządzenia poważnej szkody moralnej swemu koledze z Ligi piłkarskiej. Podkreślić należy, iż władze ligowe pilnie zabrały się do całej tej sprawy i przeprowadziły bardzo drobiazgowe dochodzenia.

Wyrok, wydany przez Ligę, jest zarazem wyrokiem potępienia dla tych brukowych pismaków, którzy usiłowali z zarzutów, podniesionych przez Garbarnię stworzyć niebywałą aferę, wyrządzając przez to wielką szkodę sportowi polskiemu, a w rezultacie kompromitując się doszczętnie.

Wisła Podgórze 10:1 (7:1), Bramki dla Wisły: Artur 4, Obtułowicz 3, Serek 2, Sołtysik 1, dla Podgórza - Chodur. Sędzia p. Gauda.

Pogrom Podgórza, zupełnie niespodziewany, jest może do pewnego stopnia wynikiem osłabionego składu tego zespołu. Nie można pominąć jednak coraz bardziej poprawiającej się formy Wisły, której młody i żywiołowy atak nabiera rutyny i szlifu.

W drugim meczu Cracovia niespodzianie przegrała z Garbarnią 1:3 (1:2). Przez cały czas zaznaczała się przewaga Garbarni. Wszystkie bramki zdobył Paruzek dla Garbarni, Wyrównał Malczyk. Decydującą o zwycięstwie bramkę strzelił Bator.