1958.07.20 Wisła Kraków - Polonia Bydgoszcz 4:2
Z Historia Wisły
| Wisła Kraków | 4:2 (2:0) | Polonia Bydgoszcz | ||||||||
| widzów: ok. 10.000 | ||||||||||
| sędzia: J. Hasselbusch | ||||||||||
| ||||||||||
| ||||||||||
O Wiśle Kraków czytaj także w oficjalnym serwisie Przeglądu Sportowego - przegladsportowy.pl
Spis treści |
Relacje prasowe
Przegląd Sportowy. 1958 nr 115=3139 (21 VII)
W Krakowie walczono o 4 p k t
Po „małej” grze Wisła oderwała się od spadkowiczów
KRAKÓW, 20,7. (teł. wł.) Wisła ( jednak Kraków — Polonia Bydgoszcz 4:2 (2:0). Bramki dla Wisły zdobyli Adamczyk w o i 58 min., Kotaba w 20 min. i Rogoża w 52 z rzutu karnego, dla Polonii — Kulesza w 46 min. i Norkowski II w 53 min. Sędziował Hasselbusch z Warszawy. Widzów ok. 8.000. WISŁA: Leśniak, Snopkowski, Kawula, Budka, Kotaba, Michel, Kościelny II, Rogoża, Adamczyk, Jurczak, Maniecki. POLONIA: Potrykus, Dziadek, Jędrzejczak, Murzyn, Norkowski I, Gole, Sylwestrzak, Armknecht, Norkowski II, Kulesza, Brzeski. Piękna lipcowa niedziela i tłumne wyjazdy za miasto wybitnie obniżyły frekwencję na meczu, w którym każda z drużyn walczyła nie o dwa, ale o... 4 punkty mistrzowskie. Tak bowiem bywa w strefie spadkowej, kiedy najbliżsi sąsiedzi w tabeli spotykają się ze sobą. Tym bardziej trzeba podkreślić, że mecz dwóch kandydatów do spadku był nie tylko bardzo atrakcyjnym widowiskiem, ale i jego poziom w zupełności mógł zadowolić. Zwłaszcza w okresie, kiedy piłkarzom obu drużyn dopisywała kondycja. Zabrakło jej dopiero w końcowych kilkunastu minutach, przede wszystkim piłkarzom Wisły; Ale trzeba pamiętać, że mecz rozgrywano przy temperaturze powyżej 25 st. i w tempie, jakie zawsze chcielibyśmy widzieć na meczach ligowych.
Wisła pasując Kościelnego II na skrzydłowego, nie dokonała zbyt fortunnego posunięcia. Kościelny był absolutnie za powolny i poza pierwszym okresem gry zupełnie niewidoczny. Również Rogoża był wybitnie słaby, i nadal zawodził jako strzelec. Jego koledzy „odjeżyć” jego fatalną passę strzelecką powierzyli mu wykonanie rzutu karnego i ten ongiś najgroźniejszy bombardier wpisał się wreszcie na listę zdobywców bramek. W takim układzie napad Wisły miał tylko trzech, a właściwie dwóch pełnowartościowych piłkarzy. Byli nimi Adamczyk i Maniecki. W linii pomocy Michel o głowę przerastał swego najbliższego partnera. Dotychczasowe relacje 0 nie nadzwyczajnej formie Kawuli i Budki, zwłaszcza po spotkaniach w młodzieżowej reprezentacji, znalazły pełne potwierdzenie na meczu z Polonia. Drużyna bydgoska była bardziej wyrównanym zespołem. Wśród niej na czoło wybijał się obdarzony znakomitym refleksem i świetnie interweniujący nawet poza polem karnym bramkarz Potrykus. Gdyby nie jego znakomita gra, poloniści musieliby stracić co najmniej pół tuzina bramek. Z trójki obrońców drużyny bydgoskiej obaj boczni zarówno doświadczeniem jak i spokojem wyraźnie dystansowali środkowego. Pomoc Polonii lepsza w defensywie, gorsza w pracy dla własnego napadu. Z piątki napastników drużyny bydgoskiej jak zwykle najbardziej rzucali się w oczy Norkowski i Brzeski. Norkowski poza świetnymi kilkoma strzałami popisał się również niewykorzystywaniem sytuacji, gdy piłka znajdowała się niemal na linii bramkowej. Mecz miał bardzo atrakcyjny i emocjonujący przebieg, głównie dlatego, że obie piątki napastników starały się każdą akcję kończyć strzałami, Wisła po 20 min. gry prowadziła 2:0 i zwolniła wyraźnie tempo, jak gdyby dla nabrania tchu. Wykorzystali to poloniści przeprowadzając wiele szybkich ataków na bramkę Leśniaka, które jednak wobec dobrej postawy bramkarza gospodarzy nie przyniosły cyfrowego rezultatu.
W ciągu 30 minut po przerwie padły następne 3 bramki i niezliczona ilość strzałów zarówno na bramkę Leśniaka. Pod koniec meczu zarysowywała się coraz wyraźniejsza przewaga Polonii, ale W tym okresie dopisywało Wiśle szczęście. W beznadziejnych już sytuacjach przyszły bowiem z pomocą Leśniakowi słupek i poprzeczka, ratując przed niechybna utratą dwóch bramek. S. Habzda
Echo Krakowa. 1958, nr 167 (19/20 VII)
PIŁKARZE I i II ligi skończyli wreszcie „leniuchowanie” i rozpoczynają jesienną rundę rozgrywek.
Wprawdzie jesienna jest ona tylko z nazwy, bo tegoroczny lipiec uraczył nas w ostatnich dniach słońcem i to solidnie. Nas krakowian interesuje najbardziej jak spiszą się w drugiej części mistrzostw, drużyny: Cracovii, Wisły, Garbarni i Wawelu. Tym bardziej, że wiosenne rozgrywki nie dały zbytnich powodów do radości.
W ekstraklasie na pierwszy ogień idzie w Krakowie Wisła, która zmierzy się jutro z bydgoską Polonią. Rewanż wiślaków za porażkę w Bydgoszczy 1:2 nie będzie należał do łatwych. Czerwoni muszą wykrzesać z siebie wszystkie umiejętności, aby pokonać Polonię — sąsiadkę z dolnych rejonów tabeli. Zwycięstwo Wisły nad Polonią będzie się równało nie 2 ale 4 punktom mistrzowskim.
Wisła wróciła z obozu kondycyjnego w Gdyni w pełni sił. Wśród 15 kandydatów do pierwszej drużyny wszyscy poza Machowskim są podobno w dobrej formie. Jedenastka wybiegnie na boisko w składzie: Leśniak, Snopkowski, Kawula, Budka, Kotaba, Michel Wł., Kościelny, Rogoza, Adamczyk, Jurczak, Maniecki.
Odsunięcie od gry Machowskiego podyktowane było zdrowiem prawoskrzydłowego, przy równoczesnej zwyżce formy Wł. Kościelnego i Rogozy. Czy nowa koncepcja zmiany w linii ataku będzie szczęśliwa — okaże się w niedzielę. Naszym zdaniem okres rekonwalescencji Machowskiego winien trwać jak najkrócej
Echo Krakowa. 1958, nr 168 (21/22 VII)
Prowadzenie zdobyła Wisła w 6 min. ze strzału Adamczyka, który przejął centrę Snopkowskiego, ograł bramkarza gości i posłał piłkę do pustej bramki. W 20 min. Kotaba strzałem z 22 m. w górny róg bramki podwyższył wynik na 2:0. Wisła do końca pierwszej połowy meczu jest w ciągłym ataku, jednak wynik nie ulega zmianie.
Po przerwie Polonia która rozpoczęła grę, przeprowadza szybką akcję; Sylwestrzak ogrywa Budkę; podaj e piłkę do Kuleszy, a ten strzałem w sam róg bramki poprawia wynik meczu na 2:1. W 52 min. Adamczyk w chwili oddawania strzału, zostaje zatrzymany .ręką, przez Jędrzejczaka na polu karnym. Sędzia dyktuje rzut karny, który Rogoza zamienia na# trzecią bramkę. W 43 sek. później Norkowski II strzela drugą bramkę dla swej drużyny. Ostatnią, . najładniejszą bramkę meczu zdobywa Adamczyk, skierowując głową centrę Manieckiego do siatki B Potrykusa, r, J. FRANDOFERT
Dziennik Polski” z 1958.07.22
http://mbc.malopolska.pl/dlibra/doccontent?id=8754
Krakowscy I-ligowcy wystartowali
W ub. niedzielę krakowscy I-ligowcy wystartowali do jesiennej rundy rozgrywek. "Jesienna" runda dała się jednak ligowcom we znaki — olbrzymi upał przyczynił się prawdopodobnie do tego, że nie wszystkie mecze stały na należytym poziomie.
Z meczu Wisły możemy być właściwie zadowoleni. Jeżeli już nie całkowicie z poziomu gry, to w każdym razie z wyniku. Niemniej jednak krakowianie grali ambitnie, a kilka zagrań było dobrej marki (m. in. Adamczyk, Snopkowski), Pierwszy, powakacyjny występ wiślaków w Krakowie był pomyślny. Wierzymy, że również dalsze mecze jesiennej rundy, piłkarze „z białą gwiazdą" zagrają tak, jak w ub. niedzielę albo jeszcze lepiej... Wynik meczu Wisła — Polonia Bydgoszcz 4:2 (2:0).
Gazeta Krakowska. 1958, nr 169 (18 VII) nr 3150
TS Wisła komunikuje, że niedzielny mecz piłkarski z bydgoską Polonią publiczność będzie mogła wchodzić na stadion Jedynie bramami od ul. Reymonta.
Dla uniknięcia tłoku przy kasach i wejściach organizatorzy proszą o wcześniejsze zajmowanie miejsc na stadionie.
Gazeta Krakowska. 1958, nr 171 (21 VII) nr 3152
Po miesięcznej przerwie znów urlopowej piłkarze wrócili na boiska. Tym razem jesienna runda rozpoczęła się, naszym zdaniem, zbyt wcześnie, gdyż wczorajsze mecze odbywały się przy niezwykle dużym upale. Również frekwencja widzów najlepiej świadczy o wakacyjnym okresie. W ekstraklasie największą niespodzianką był remis Lechii z Polonią Bytom 1:1. Tak więc przodownik tabeli stracił jeden punkt w Gdańsku, ale mimo to w dalszym ciągu utrzymał swą pozycję. Ruch pokonał warszawską Gwardię 1:0 i przesunął się na czwarte miejsce. Miłą niespodziankę sprawiła nam Wisła, która zdobyła 2 punkty wygrywając z Polonią Bydgoszcz 4:2. Po zwycięstwie tym „wiślacy” przesunęli się na ósmą pozycję.
Cenne zwycięstwo „wiślaków”
Piłkarze Wisły nie zawiedli swoich licznych zwolenników.
Pierwszy ich występ po miesięcznej przerwie przyniósł zwycięstwo nad bydgoską Polonią Mimo całkowicie zasłużonego zwycięstwa, przyznać trzeba, że „wiślacy" nie grali tak dobrze, jak bardzo szczęśliwie.
W zespole tylko 3 zawodników zagrało poprawnie. Byli to: Budka w obronie, Kotaba w pomocy i Adamczyk w napadzie. Goście zagnali bardzo ładnie w polu, czysto, ale nie mieli pewnej obrony i pomocy.
Atak ich zbyt długo kombinował.
Już w 5 min. Adamczyk uzyskał prowadzenie. Dwa „kiksy” najlepszego napastnika gości — Norkowskiego II i na szczęście piłka minęła słupek Wisły. W 20 min. Kotaba dalekim strzałem w „okienko” podwyższył na 2:0.
Po przerwie w 11 minutach padły 4 bramki. W 56 min.
Kulesza (nie bez winy Leśniaka), zdobył bramkę dla gości.
4:2 (2:0).
Na tablicy 2:1. Za kilka minut sędzia podyktował „jedenastkę” za przytrzymanie Adamczyka przez obrońcę. Pewnie egzekwuje Rogoza. Wisła prowadzi 3:1. W 55 min. już jest 3:2, bo Norkowski II zmusił Leśniaka do kapitulacji. W 2 minuty później wynik dnia ustalił Adamczyk, który po rzucie rożnym główką zdobył czwartą bramkę dla swoich barw. Jeszcze tak Wisła jak i goście mogli zmienić wynik, ale Rogoza „spudłował” a po drugiej stronie to samo zrobił Norkowski II. Z kolei znów poprzeczka ratuje krakowian.
Wprawdzie w grze Wisły widać było jeszcze wakacyjną formę, ale w każdym razie piłkarze jej zdobyli tak bardzo potrzebne dwa punkty.
Zawody prowadził p. Haselbusch z Warszawy.
