1936.03.05-15. Mistrzostwa Polski w narciarstwie

Z Historia Wisły

Konflikt PZN i Okręgu Podhalańskiego, 1936 rok

Materialna i ideowa współpraca z Okręgami układała się na ogół pomyślnie w całym okresie sprawozdawczym, a niektóre Okręgi wykazały bardzo wysoki poziom zrozumienia zadań P. Z. N. i własnej roli. Na trudności natrafiła jedynie współpraca Zarządu Głównego z Okręgiem Podhalańskim, która dopiero przy końcu sprawozdawczego okresu została pozytywnie uregulowana. Zarodki braku warunków dla odpowiedniej współpracy Zarządu Głównego z Okręgiem Podhalańskim tkwiły jeszcze w poprzednim okresie sprawozdawczym (1933-1935 r.). Dlatego też zgodnie z dyrektywami Rady Narciarskiej (6-go października 1933 r.) Zarząd Główny przystąpił do naprawy stosunków zaraz na początku swej kadencji.

Wybrana została specjalna komisja Zarządu Głównego w składzie: dr Boniecki, dr Merunowicz i dr Załuski, z zadaniem zbadania problemu Okręgu Podhalańskiego i usunięcia tarć. W wyniku prac komisji, nastąpiło zwołane przez Zarząd Główny nadzwyczajne zgromadzenie delegatów Okręgu Podhalańskiego i wybór nowego zarządu z płk. F. Wagnerem na czele. Zarząd Główny P. Z. N. zatwierdził wyniki tych wyborów w całości.

Równocześnie Zarząd Główny, w zrozumieniu trudnego położenia materialnego klubów zakopiańskich, postanowił im przyjść z pomocą finansową, zarówno przez wczesne uruchomienie dotacji dla Okręgu jak też przez zlecenie organizacji XVII-tych Mistrzostw Polski na dogodnych dla Okręgu warunkach materialnych.

Zamiary jednak Zarządu Głównego, zdążającego do stworzenia podstaw dla racjonalnej pracy Okręgu na zasadzie pełnej koordynacji z Zarządem Głównym napotkały w swej realizacji na dalsze trudności. Niezależnie bowiem od tego, że tuż przed wyjazdem narciarskiej drużyny na Olimpiadę w 1936 r. ukazał się w prasie wywiad prezesa Okręgu Podhalańskiego, wprowadzający w przeddzień startu atmosferę zadrażnień zaszły w Okręgu Podhalańskim wypadki uchybiające w najwyższym stopniu dyscyplinie sportowej. Oto dopuszczono do startu w publicznym konkursie skoków o charakterze kwalifikacyjnym do Olimpiady zawodnika zdyskwalifikowanego przez P. Z. N. na cały rok.

Dlatego też zaraz po powrocie drużyny startującej na Olimpiadzie, widział się Zarząd Główny zmuszony do szybkich i stanowczych pociągnięć w przekonaniu, że tolerowanie rażącego braku dyscypliny na terenie Okręgu Podhalańskiego mogłoby mieć najgorsze skutki dla spoistości organizacyjnej polskiego narciarstwa i jego dobrego imienia. Nawet bardzo poważna trudność polegająca na tym, że zadecydować należało niemal w przeddzień dorocznych Mistrzostw Polski organizowanych przez Okręg nie mogła wpłynąć na to, aby Zarząd Główny odroczył załatwienie tej sprawy. Zarząd Główny postanowił więc przeprowadzić organizację Mistrzostw samodzielnie, zapraszając do współpracy Towarzystwa zakopiańskie. Ponadto, za wyłamanie się z zasadniczych norm dyscyplinarnych, postanowił Zarząd Główny zawiesić Zarząd Okręgu Podhalańskiego, oraz mianować komisarza. Przy tym wszystkim Zarząd Główny postanowił utrzymać w mocy wszystkie koncesje materialne na rzecz ośrodka zakopiańskiego, wynikające z organizacji Mistrzostw.

Okoliczności wśród jakich zostały przez P. Z. N. przeprowadzone XVII-te Mistrzostwa Polski dowiodły bez żadnej już wątpliwości, że Zarząd Główny istotnie nie mógł dłużej tolerować braku zrozumienia dyscypliny w Okręgu i wytworzonego na terenie Okręgu stanu rzeczy. Niezależnie bowiem od trudności fizycznych (spowodowanych katastrofalnym brakiem śniegu) natrafiono na widoczne próby bojkotu Mistrzostw Polski, będących przecież najdonioślejszą manifestacją polskiego narciarstwa. Próby te spotkały się oczywiście z energiczną odprawą władz związkowych, które przeprowadziły Mistrzostwa samodzielnie, przy pomocy niektórych działaczy zakopiańskich i to na wysokim poziomie organizacyjnym i sportowym i przy udziale wszystkich najpoważniejszych zawodników. Po spełnieniu tego zadania, Zarząd Główny uznał za konieczne przedłożyć zagadnienie Okręgu Podhalańskiego Radzie Narciarskiej do rozstrzygnięcia.

Rada Narciarska (na posiedzeniu w dniu 5 lipca 1936 r.) poleciła Zarządowi Głównemu wybrać ponownie specjalną komisję, która by przebadała sprawę i przedłożyła wnioski. Komisja w składzie: płk. Barzykowski, płk. Fonferko i dr Boniecki (a więc w większości składająca się z osób nie biorących żadnego udziału w pracach Zarządu Głównego) przeprowadziła badania i odbyła szereg rozmów z przedstawicielami ośrodka podhalańskiego. Komisja doszła do wniosku, że w dotychczasowym układzie personalnym zarządu Okręgu jakakolwiek lojalna współpraca Okręgu z Zarządem Głównym P. Z. N. była niemożliwa. Ponadto Komisja stwierdziła, że decyzje Zarządu Głównego dotyczące zawieszenia Okręgu Podhalańskiego i to przed XVII-ymi Mistrzostwami Polski była w całej pełni właściwa i godna organizacyjnego prestiżu Związku. Rada Narciarska aprobowała jednogłośnie stanowisko Komisji i zatwierdziła wszystkie decyzje Zarządu Głównego dotyczące Okręgu Podhalańskiego.

W dążeniu do zachowania mimo wszelkich trudności autonomii prac okręgowych, Zarząd Główny raz jeszcze postanowił przed sezonem 1936/7 r. zwołać nadzwyczajne walne zgromadzenie Okręgu Podhalańskiego. Doszło ono do skutku i wybrało nowy zarząd z p. Henrykiem Schabenbeckiem na czele, co Zarząd Główny zatwierdził. Nastąpiło jed nak jeszcze jedno przesilenie. Oto z początkiem grudnia 1936 r., w gronie jednomyślnie wybranego zarządu Okręgu powstały różnice zdań, które spowodowały rezygnację kilku członków zarządu, oraz wystąpienie 2 Okręgu sekevj narciarskich: T. G. Sokół, Związku Strzeleckiego. oraz Harcerskiego Klubu Narciarskiego. W konsekwencji cały zarząd Okręgu podał się do dymisji.

Źródło: Polski Związek Narciarski, Sprawozdanie z działalności za sezony 1935/36 i 1936/37, str. 71-73

Źródło: "http://historiawisly.pl/wiki/index.php?title=1936.03.05-15._Mistrzostwa_Polski_w_narciarstwie"